Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2011

Η ανάσα του βρέφους

Περιπλανιέσαι σε δρόμους από μελάνι
Στις λεωφόρους ενός ποιητή, μόνος σου
Να προσπερνάει γράμματα που δεν της ανήκουν
Κι' οι άνθρωποι να φαίνονται σαν λέξεις από ξένες προτάσεις

Αυτό που ψάχνεις, τι είναι και που βρίσκεται;
Μια μελωδία στα χνώτα σου; μια κόκκινη ζωγραφιά στο πρόσωπό μου;
Ένας άνθρωπος σε μια άλλη διάσταση ή ένας κόσμος μέσα σου; ισορροπία
Θα σκοντάψεις, θα πέσεις και μετά θα δεις

Μόλις διασχίσαμε τόσες σελίδες χωρίς ανάσα
Αυτές δεν είναι σαν εκείνες που έσκισες κι έχωσες στο παλτό σου;
Σκαρφάλωσες ξεχνώντας να κοιτάξεις γύρω σου
Έστρεψα τα μάτια σου κι εσύ τα σταύρωσες μέσα μου

στεγνά, σιγά, σιγανά

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

↑-ανθρωπιά

Κι αν εσένα σε ξέχασε ένα παλιό αγαπημένο σου πρόσωπο, για τον άστεγο δε θα κοπιάσει μια ολόκληρη κοινωνία.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2011

Εποχές φροντίδας

Το μυαλό μου δεν έχει χωνέψει το χθες
Μοιάζει με πόρτα που αν της γυρίσω το πόμολο θα με αφήσει να μπω
Τόσο ύπουλα πίσω μου και ταυτόχρονα τόσο αέρινα μάταιη

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

Δε χαρακτήριζε τη φαντασία μας

Αναρωτιόμουν μικρότερος γιατί τα ψάρια συνεχίζουν να πέφτουν θύματα των δολωμάτων, γιατί οι γάτες συνεχίζουν να φοβούνται με την παραμικρή κίνηση, γιατί τα περιστέρια πετάνε μακριά κάθε φορά που πλησιάζεις. Και τώρα καταλαβαίνω ότι δεν είναι θέμα επάναληψης, αλλά περισσότερο φράγμα νοημοσύνης. Γιατί κι εμείς ως άνθρωποι αγαπάμε και πάλι.

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Εκεί που δεν θα κοιτούσες ποτέ

Σήμερα το βράδυ καθώς γύριζα σπίτι με το λεωφορείο ήρθε και έκατσε απεναντί μου ένας τυπάκος.. εργάτης μου φάνηκε αν έκρινα από τα ρούχα του. Άρχισε να μιλάει μόνος του, απευθυνόμενος σε εμάς που βρισκόμασταν γύρω του. Ρώτησε κάτι για μια κοπέλα που καθόταν εκεί πριν λίγες στιγμές· καθόλου κακόβουλα. Θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε ερώτηση, απλώς τυχαίνει να τη θυμάμαι. Ενστικτωδώς γύρισα το κεφάλι μου στο τζάμι, προσπαθώντας ασυναίσθητα να αποκλείσω κάθε οπτική επαφή που θα έδινε χώρο για ομιλία. Βέβαια είχα να παλέψω και τον αντικατοπτρισμό..

Όπως δεν κατάλαβα εκείνη τη στιγμή γιατί το έκανα, έτσι δεν καταλαβαίνω ούτε και τώρα. Δε μου αρέσει αυτό το στερεότυπο που θρέφω. Ούτε μου αρέσει να αγνοώ τους ανθρώπους που μου μιλάνε στο δρόμο, για οποιοδήποτε σκοπό. Αλλά αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση. Όπως λοιπόν εκείνος συνέχισε να μιλάει και να κινείται, έτσι συνέχισα κι εγώ να παρακαλάω να μη μου μιλήσει. Φυσικά μου μίλησε και πριν καν προλάβω βρήκα τον εαυτό μου να χαμογελάει σαν κοριτσάκι από αμηχανία, ανίκανος να βρω μια απάντηση. Με πείραξε, κάνοντας ένα εύθυμο σχόλιο για το αν θα βγω το βράδυ να περάσω λίγο καλά, Παρασκευή είναι άλλωστε. Του είπα ότι δε νομίζω.

- You only live once, remember that, συμπλήρωσε.

Ποιός σκατά σ' έστειλε και σένα τώρα; Ποιός μιλάει μέσα απ' τα δόντια σου, γαμώτο! Δεν έχω ιδέα που το ήξερε, αλλά φάνηκε να λέει την αλήθεια. Ο πάγος από σκέψεις που είχα φροντίσει να σκεπάζει τη λίμνη της μελαγχολίας μου ράγισε και έβγαλα το κεφάλι μου στον αέρα· καθαρός. Από χαζό κι από τρελό.. Ήρθε η στάση μου και σηκώθηκα. Είχα αποφασίσει να τον χαιρετήσω. Φοβερό, ξέρω.

- See you.
- See you later. Με καθαρή ματιά πάντα όσο βαμμένο και να ήταν το παντελόνι του.

Later.. χα, πλάκα έχει αυτή η φράση.

- Have a good weekend, πρόσθεσε.
- You too, του απάντησα.

Πες μου που και πως βρίσκει τη διάθεση. Μερικοί άνθρωποι χάνουν τόσα, όχι όμως την καλοσύνη και το χαμόγελο τους. Αυτά είναι που μένουν να φωτίζουν και την ψυχή σου άλλωστε. Κι εγώ κάθομαι και μιζεριάζω για δυο λόγους που επιμένω να φουσκώνω στο κεφάλι μου και να με πείθω (γιατί;) ότι είναι προβλήματα αξιόλογα για το ανάστημά μου. Bullshit. Αυτή είναι η λέξη. Με προφορά.

Τελικά τα μόνα πράγματα που μας ενώνουν είναι τα ρούχα μας και η τρέλα μας. Κι εγώ που νόμιζα ότι αυτά ακριβώς είναι που μας διαχωρίζουν. Αλλά μάλλον αυτό το ρόλο τον έχει η ώριμη αισιοδοξία που διαθέτεις όταν εγώ δεν ήξερα ότι υπάρχει. [...]

Ένας άστεγος σε αυτή τη γωνιά μ' ένα σκυλί στην αγκαλιά του κι ένα βιβλίο στο χέρι του.

Οι ίδιες στιγμές που με κάνουν να μισώ το Λονδίνο (και ενδεχομένως κάθε μεγαλούπολη), οι ίδιες στιγμές με κάνουν να εκτιμώ τη ζωή μου και τη ζωή, να αισθάνομαι τυχερός για την ευκαιρία. Γιατί έτσι έχει και remember that κι από μένα: κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι.

Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

(Προσωρινά στερνό) εξηνταένα

Δοκίμασε νέες διεξόδους αντίδρασης, βίωσε καινούρια συναισθήματα, νιώσε την εξέλιξη. Η συγκίνηση που σου δίνει μια διαφορετική προσέγγιση εκτοπίζει την ατέλεια της.

(δεν είναι οι σκέψεις που τέλειωσαν -αυτές άλλωστε δεν τελειώνουν ποτέ- είναι που αχνοφάνηκε η ρουτίνα και το μάτι μου πήρε την παγίδα·
αργότερα,,)

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταεννέα

Μη χτίσεις μια αυτοκρατορία πάνω σε ψεύτικα θεμέλια. Είναι προτιμότερο να χτίσεις ένα τοιχάκι, που όμως θα στέκεται πάνω σε αληθινή γη.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταέξι

Μοιάζει με κλεψύδρα που δε μπορείς να επιταχύνεις. Όσο την ταρακουνάς μανιασμένος την επιβραδύνεις μονάχα.

Κλείσε τα μάτια σου και άφησε την να ρέει ανέγγιχτη. Είναι ο πιο σύντομος δρόμος.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Πενηντατέσσερα

Αν απολαμβάνεις μόνο τις χαρές σου, τότε είσαι εκεί μόνο κατά το ήμισυ (στην καλύτερη περίπτωση). Πρέπει κάπως να καταφέρεις να ζεις και τις λύπες σου, είτε είναι μικρές είτε μεγάλες.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταδύο

Ευτυχώς που υπάρχει και η βροχή να μας υπενθυμίζει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο σοβαρά. Είναι σα να ζεις μέσα σε βιντεοπαιχνίδι.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταένα

Παίρνεις μια βαθιά ανάσα κάθε μέρα για να τα βγάλεις πέρα
Βλέπεις τα όνειρα σου σαν μια απαράβατη σφαίρα

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Σαρανταεννέα

Η «μαγκιά» δε φαίνεται όταν είσαι άνετος, αλλά όταν δεν είσαι καθόλου άνετος. Στα δύσκολα καλείσαι να δείξεις από τι είσαι φτιαγμένος, στα εύκολα δε σημαίνει πολλά.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Σαρανταπέντε

Τέσσερα χρόνια σε σχολή φαρμακευτικής στο Λονδίνο. Τσαλαπατημένα χρόνια. Και κάποιος να σου μαγκώνει τη ψυχή. Αμέτρητες ώρες μοναξιάς και στοχασμού. Οι φίλοι που περίμενες ακόμα να φανούν. Ένα μίσος έχει αρχίσει να εκκρίνεται τελευταία. Μια απέχθεια. Δεν ακούω τις λέξεις μου. Άραγε αν ζούσα πίσω στην Ελλάδα θα ήταν το ίδιο; Μήπως θα ήταν χειρότερα; Χειρότερα ως προς τι; Τη μιζέρια που κυριαρχεί σήμερα; Τη νοοτροπία μας; Γιατί κι εδώ που η νοοτροπία είναι διαφορετική τι πετύχανε; Ένα σωστό κράτος, σύμφωνοι. Σωστό ως προς τι; Καμία ουσιώδης σχέση μεταξύ των ανθρώπων, όλα επιφανειακά κι απρόσωπα. Ψεύτικο, αναίσθητο ενδιαφέρον που σε κοιτάει και φεύγει. Μεγαλούπολη. «Πώς μπορείς να μην περνάς καλά εκεί;» Μπορείς. Σπρώξτε τα βλέφαρα σας. Οι συναυλίες, τα θέατρα, τα μουσεία, η διασκέδαση δεν το λύνουν. Δε μπορείς να αιωρηθείς από πάνω τους. Μπορείς μόνο όταν σου δίνουν αγάπη· οι άνθρωποι. Κι όταν δίνεις αγάπη. Μόνο έτσι αιωρείσαι και μετά μπορείς να ξεφύγεις. Γι' αυτό θα ήταν καλύτερα πίσω.

Ο χρόνος πιέζει. Μόνος στο γραφείο σου κοιτάς αγχωμένος το πρόγραμμα της επομένης που έχει τα μέσα να ρουφάει κάθε σταγόνα ευτυχίας που σου απομένει. Δεν πρόλαβες να κάνεις αυτό που ήθελες ούτε σήμερα. Έφτασε η Δευτέρα. Σήκω, βάλε τις παρωπίδες σου και κατευθύνσου προς τον υπόγειο για τη σχολή. Ιδρώνεις μέσα εκεί. Φτάνεις στη σχολή κι επιβιώνεις. Δε σε γεμίζει. Πάρε το δρόμο για πίσω καθώς οι τρεις επόμενες μέρες είναι κοντά. Όχι όμως η Παρασκευή. Τώρα πρέπει να επαναλάβεις τον ίδιο αλγόριθμο.

Περιμένεις ένα τηλέφωνο με όση υπομονή έχεις καταφέρει να σώσεις. Αυτά δε θα 'πρεπε να λέγονται δευτερόλεπτα, αλλά ώρες. Μιλάς με ένα φίλο σου να ηρεμήσεις. Κλείνετε, το κεφάλι σου γλιστράει και πέφτει μέσα στο μελάνι. Δε ξέρει κολύμπι. Το τηλέφωνο ακόμα να ηχήσει. Ή μάλλον όχι, χτύπησε πριν λίγο και μου μίλησε η ίδια φωνή. Ηχογραφημένα μηνύματα. Παλιά έδινες το τηλεφωνό σου αν ήθελες κάποιος να σε καλέσει. Πλέον σε παίρνει όποια τράπεζα θέλει γνωρίζοντας τα πάντα για σένα.

Χαζεύεις με ντροπή τις μπλε σελίδες. Δεν έχει καθόλου πλάκα να προσπαθείς να πάρεις ανάσες μέσα από τις ζωές των άλλων. Συμβαίνει καμιά φορά. Μέλημα του κάθε ανθρώπου είναι να είναι ευτυχισμένος. Ευτυχία δε σημαίνει λεφτά, αλλά άνθρωποι. Χαρούμενα πρόσωπα γεμάτα ζωντάνια. Αληθινά ή ψεύτικα; Τα κοιτάς και δεν καταλαβαίνεις πως γίνεται. Πού έχεις χαθεί; Γιατί δε μείναμε μικροί; Γιατί μας βαραίνουν τόσα; Μας λείπει η αγάπη. Έχουν σκουριάσει τα μάτια μας. Οι άνθρωποι είναι αφερέγγυοι, ξεχνάνε με άνεση και δεν κάνουν πίσω. Τα ημιτόνια έχουν εκλείψει. Και είναι επιλογή τους, όχι διέξοδός τους.

Απρόσωπο μήνυμα από την εταιρεία που σου δίνει την ευκαιρία να μιλάς στο τηλέφωνο. Αέναο σπαμ. Παγκοσμιοποίηση. Ατέρμονη παραπλάνηση με μοναδικό στόχο το κέρδος. Υλιστικός κόσμος και διασκέδαση χωρίς όρια. Ανθρωποι βρώμικοι, μονοδιάστατοι. Η δυστυχία διστάζει να φανερωθεί· κρύβεται μέσα τους. Βλέπω μόνο γραβάτες. Πλασματική χαρά, ανωμαλία πίσω από την κάθε γωνία, ανοησία χωρίς τέλος. Εδώ δεν υπάρχει χρόνος, ούτε φίλοι. Η ζωή τρέχει με τις πιο γρήγορες ταχύτητες. Άλλα σε κεντρίζουν με το πιο δόλιο ναρκωτικό, αυτό της άγνοιας.

Ίσως έχουν σαπίσει τα σπίτια μας, όμως η ζέστη που βγάζουν οι καρδιές σας με θερμαίνει. Μια αγκαλιά κι ένα ζευγάρι μάτια που δε ζητάνε τίποτα αξίζουν κάθε προσπάθεια. Δείξτε μου τις αποθήκες με τα χαμόγελα. Κι εσύ, γύρισε εκεί που ανήκεις.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Σαραντατέσσερα

Κατηγοριοποίηση της ζωής μας, κατηγοριοποίηση της ζωής μας, κατηγοριοποίηση της ζωής μας... Φάκελοι, φάκελοι, φάκελοι, φάκελοι, φάκελοι... Παγίδες παντού, πανδαισία επιλογών.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Σαραντατρία

Σας αγαπώ κατά βάθος όλους πολύ και δε χρειάζεται φως η συζήτηση· στα σκοτεινά αισθάνεται καλά κι όσοι ζουν εκεί έχουν τα μαγικά γυαλιά για να βλέπουν.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Σαράντα

Ό,τι δεν υπάρχει μπορείς να το δημιουργήσεις. Άλλος ένας λόγος που υπάρχεις. Άσε το κεφάλι σου έγκυο και γέννησέ το.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Τριανταέξι

Όλοι κάνουνε λάθη. Μερικοί, λοιπόν, αναγνωρίζουν ότι φέρονται λανθασμένα. Λίγοι από αυτούς καταλαβαίνουν τι λάθη κάνουν. Ακόμα λιγότεροι είναι πρόθυμοι να τα διορθώσουν και τελικά ελάχιστοι καταφέρνουν να τα διορθώσουν. Είναι δύσκολη διαδικασία, δεν είναι απλή. Αν δεν την αντιμετωπίσεις ως πολύπλοκη και την υποτιμήσεις, έχεις χάσει κάπου στη μέση.

Κι αν χάσεις, δε μπορώ να πω ότι μπορείς να το αφήσεις να ξεθωριάσει έτσι. Κάθε λάθος έχει και μία τουλάχιστον αρνητική επίπτωση, είτε σε σένα, είτε σε κάποιον άλλον, είτε σε κάτι άλλο. Σκέψου το.

Και καθώς κανείς δεν είναι άψογος για αυτό κι εσύ ποτέ δε θα διορθώσεις όλα σου τα λάθη. Ούτε κι εγώ. Τέλειωσε αυτή τη διαδικασία όμως όσες πιο πολλές φορές μπορείς. Γιατί πάντα μερικά θα σου ξεφεύγουν και μόνο έτσι θα τα λιγοστέψεις. Αυτό είναι που μας διαφοροποιεί από τα ρομπότ και γι' αυτό υπάρχει ομορφιά στη ζωή. Τα λάθη σου καμιά φορα την ομορφαίνουν. Όσο μένουν έτσι ώστε να μην πονάνε.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Τριανταπέντε

Έχεις χτίσει μια πολυκατοικία και προσπαθείς να τη στηρίξεις πάνω σε μια αγκίδα. Κάποιος άλλος έχει φτιάξει ένα μικρό σκαλοπάτι και σ' έχει «περάσει».

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Τριανταδύο

Για μερικά πράγματα το ξέρεις από την αρχή. Παρ' όλα αυτά συνεχίζεις. Δεν είναι αστείο; Όμως σου δίνουν τόσα πολλά ακόμα κι αν τα θερίζουν όλα στο τέλος.

Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

Τριάντα

Ο χρόνος σταματάει
όταν τα δάχτυλα αγγίζουν τα πλήκτρα
Οι νότες πάλλονται μπροστά σου
και τα μάτια μου ξεχνάνε που βρίσκονται

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2011

Εικοσιεννέα

Χρειάζεσαι φίλους να σε βάζουν στη θέση σου καμιά φορά. Όταν χάνεσαι ένα σημείο αναφοράς είναι αναγκαίο.

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Εικοσιέξι

Προσοχή: αν ξεχάσετε να αναποδογυρίσετε την κλεψύδρα αφότου τελειώσει ο χρόνος, ο χρόνος δε σταματά.

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2011

Εικοσιπέντε

Αυτά που με πάθος μισείς (γιατί μόνο έτσι μισεί κανείς άλλωστε) έρχεται μια στιγμή που τους δίνεις πίσω την αγάπη που τους στέρησες και φτάνεις να τ' αποζητάς περισσότερο απ' όλα. Ίσως είναι φυσικό επακόλουθο, ίσως συμβαίνει ακριβώς επειδή σου έλειψαν τόσο πολύ.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011

Εικοσιτέσσερα

Είναι μεγάλο βάσανο να σε ξεσκίζουν οι ίδιες σου οι σκέψεις. Αλλά είναι ακόμα μεγαλύτερο κρίμα να μη μπορείς να λυτρωθείς ούτε στον ύπνο σου από αυτές, ούτε να τις εξαγοράσεις.

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Εικοσιένα

Έχεις χαλάσει τη ζωή σου αν δεν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις αλλά συνέχεια προγραμματίζεις να βρεις χαρά μπροστά σου. Έτσι αυτή θα μένει πάντα μπροστά σου κι εσύ πάντα πίσω της.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Είκοσι

Η αγάπη του μέλλοντος δε θα είναι μεταξύ ανθρώπων που ζουν σε διαφορετικές χώρες, αλλά μεταξύ ανθρώπων που έφυγαν μετανάστες σε άλλους πλανήτες. Διαπλανητική αγάπη.

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2011

Δεκαεννέα

Ο όρος «σφαιρικότητα» είναι όντως ορισμένος με ακρίβεια. Γεννιόμαστε τετράγωνα και ανασχηματιζόμαστε σε κύκλους. Ή μάλλον ξεκινάμε ως κύβοι που γίνονται σφαίρες. Εξομάλυνση, φίλε. Για μερικούς.

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

Δεκαοκτώ

Είναι εύκολο να καταλάβεις γιατί έχουμε φτάσει εδώ. Γιατί οι άνθρωποι έχουν γίνει έτσι. Η ζωή είναι δύσκολη αν θέλεις να τη ζήσεις τίμια.

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Δεκαπέντε

Η σκέψη είναι σαν τα γυαλιά της μυωπίας· σου επιτρέπει να δεις πράγματα που δεν μπορούσες χωρίς αυτά. Πιο καθαρά, σε καλύτερη ανάλυση.

Δεκατέσσερα

Συνέχεια κάποιος θα είναι πιο μπροστά ή πιο πίσω από σένα, μιας και τα πάντα είναι ένας κύκλος. Όλα ενωμένα και δεμένα μεταξύ τους, προεκτάσεις των εαυτών τους.

Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Έντεκα

Δύο μυαλά είναι καλύτερα από ένα. Και τρία καλύτερα από δύο. Αποδείξτε την αλήθεια αυτής της σχέσης. (Αν υπάρχει αλήθεια. Σε αυτή τη σχέση.)

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Επτά

Να νεκρώσεις τα αισθήματα; Γίνεται. Αλλά να σκοτώσεις την έμπνευση; Αφού είναι κρίκοι της ίδιας αλυσίδας.

Τρίτη, 6 Σεπτεμβρίου 2011

Έξι

Μάθημα νούμερο φ*: Όσο πιο όμορφα φέρεσαι στους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ σε εκμεταλλεύονται. Ποσά ανάλογα.

*όπου φ=(1+√5)/2

Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Πέντε

Αν τρεις διαστάσεις είναι λίγες, πάρτε ένα κύβο του Ρούμπικ και τοποθετήστε τον μπροστά σε ένα καθρέφτη. Ορίστε η τέταρτη, η πέμπτη και η έκτη διάσταση.

Πέμπτη, 1 Σεπτεμβρίου 2011

Ένα

Δεν έχει σημασία η γλώσσα που θα διαλέξεις για να γράψεις κάτι· η γλώσσα είναι μόνο το μέσο. Σημασία έχει το μήνυμα που προσπαθείς να περάσεις, η σκέψη από πίσω του και η αναπήδηση της στο μυαλό εκείνων που θα το διαβάσουν.