Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2012

Μπάνιο

Θα έρθει μια μέρα που θα φανερωθούνε στο πρόσωπό σου ρυτίδες και μια άλλη που θ' αρχίσουν τα μαλλιά σου να γκριζάρουν. Να εύχεσαι η μέρα αυτή, όπου ύστερα από ένα ζεστό μπάνιο συνειδητοποίησεις την αλήθεια έντρομος μπροστά στον καθρέφτη, να είναι πριν και όχι χρόνια αφού θα 'χουν συμβεί.

Τρίτη, 2 Οκτωβρίου 2012

360

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ένα άρθρο μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Λοιπόν εγώ θα γράψω πολλά τέτοια άρθρα και θα τον αλλάξω τόσες φόρες μέχρι που θα ξανάρθει εκεί που ήταν.

Η ομελέτα της υπερβολής

Όσο σκόρδο και να τσιγαρίσουμε ποτέ δεν είναι αρκετό. Ούτε πολύ ρίγανη που επίσης βάζω. Αντί για δύο αυγά βάζουμε τρία ή αλλιώς τέσσερα. Τα άσπρα-διαφανή αυτά έμβρυα όμως τα βγάζω από μέσα. Μου προκαλούν την αηδία. Εδώ που τα λέμε και το αυγό το ίδιο σαν ολότητα μου προκαλει τα ίδια συναισθήματα αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Σε μορφή ομελέτας το γονατίζω. Και κρασί είτε λευκό είτε κόκκινο μέχρι εκεί που δε θα κολυμπήσει. Βάζω αρκετά μέσα δηλαδή, μπορεί απλά να κάνω αηδίες μπορεί και να 'μαι ο επόμενος Jamie Oliver. Και πιπεριές και μανιτάρια έτοιμα από πριν με μεράκι. Ο βασιλικός μου ξεράθηκε όταν γύρισα στην Ελλάδα αλλά δε θα χρειαστεί για αυτή τη συνταγή όπως και να 'χει. Και όχι μόνο θα προσθέσω τυρί λίγο πριν το φινάλε, αλλά δε θα διστάσω να τη συνοδέψω με γιαούρτι στο πιάτο. Για να μην αρχίσω με την ισπανική ομελέτα της υπερβολής..

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Αδέσποτο

Συνάντησα τους φίλους μου σ' ένα σταθμό αυτής της πόλης
Ανάμεσα σε περισσότερους ανθρώπους· ανεξίτηλες γεύσεις προσμονής
Ανασάναμε παρέα, όχι μέσα σε μια σακούλα
Περαστικοί, σνιφάραμε μυρωδιές και δοκιμάσαμε αρώματα

Μη χαζεύεις το ταβάνι, κοίταζε τον ουρανό
Αυτός ποτέ δε σταματάει να στροβιλίζεται, εκδηλώνεται
Λοιπόν, θα το σπάσουμε μαζί αυτό το καλούπι
Εμείς φωτίζουμε, σκοτεινιάζουμε, ψιθυρίζουμε και φωνάζουμε συνέχεια

Βλέπεις τους ήχους γύρω σου; όχι άλλη σιωπή
Θέλεις να ακούς εικόνες που δεν θα σε ζαλίζουν
Η μελωδία ενός περαστικού, το πιάνο ενός σπιτιού
Μπορείς να πάρεις μέρος κι εσύ χωρίς να κάνεις αίτηση πρώτα

Κτίρια ντυμένα περίεργα σ' αφήνουν να κοιτάξεις μέσα τους
Κτίρια που καθώς βαδίζω βρίσκονται σε κίνηση
Κι έτσι όλα γύρω μου στέκονται φαινομενικά σταθερά
Ασφάλεια της φαντασίας μου και όχι

Κόκκινοι λίθοι στα χέρια μου, μαύρη πίσσα στα πόδια μου
Γαλαζοπράσινο κεφάλι, πολύχρωμος νους
Τα μάτια μου γυρνάνε και τσεκάρουν κάθε δρομάκι
Κι αυτό επεκτείνεται μέχρι εκεί που εκείνα δεν φτάνουν

Τα φύλλα στα δέντρα, οι αποχρώσεις τους πάνω μας
Μέσα από ένα φακό περνάνε και θολώνουν
Οι λεκέδες στα ρούχα μας και οι μουτζούρες στα τετράδια μας
Φαίνονται καλύτερα μέσα από δυο βότσαλα

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Το σημείο βρασμού

Δε θα καίει για πάντα. Αν δεν το ρίξεις να ανάψουν όλα γύρω σου, το σπίρτο που κρατάς στα χέρια σου σε λίγο θα σβήσει.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Χύμα στο Λούσυ

Τα φύλλα λαμπυρίζουν στο σκοτάδι (αλλά)
Είμαι υπερβολικά ζωντανός για να ονειρευτώ
Το αγριόχορτο μπροστά μου κρύβει τη θάλασσα από πίσω του
Αν με σπρώξεις θα πέσω αλλά θα θυμάμαι (ότι)
Το μισό του ουρανού το καλύπτουν άστρα και το υπόλοιπο σύννεφα
Δύο κοφτές κουταλιές θεάτρου με τον εαυτό μου και νάνι

14-bit

Τα πράγματα φαίνονται όμορφα από μακριά. Από κοντά όχι και τόσο. Από πολύ κοντά ακόμα πιο όμορφα.

Όλα όσα χρειάζομαι για να σε γνωρίσω είναι ένα γράμμα και μια φωτογραφία σου.

Τα μυστικά μου δεν βρίσκονται κάτω από τη μπλούζα μου αλλά κάτω από το δέρμα μου. Σε προκαλώ.

Στο κεφάλι μου έχουμε δοκιμάσει τα πάντα.

Το ποτάμι μας βλέπει κάθε χρόνο καθώς γερνάμε και γελάει.

Μια σχέση είναι μια συμφωνία πριν λήξει· συμβαίνει σε όλα τα παιχνίδια.

Ασκούμε εξουσία στην ίδια μας τη σκέψη, εμείς ορίζουμε το λάθος.

Πάρε μολύβι και χαρτί, λογάριασε τα και ακολούθησε ό,τι έβγαλες. Τίποτα άλλο.

Δε βλέπεις με τα μάτια αλλά με το μυαλό.

Η ρουτίνα οδηγεί στη μελαγχολία.

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

Μωβάστρο

Πρόσφατα διάβασα ότι φέτος βγαίνει ο τελευταίος δίσκος των Μωβάστρο από την Καβάλα και θα λέγεται Ερρέτω. Όπως κάθε τέλος έτσι και αυτό είναι δύσκολο, τους είχα συνδέσει με ωραίες φάσεις και τα τραγούδια τους ποτέ δεν πάλιωσαν για μένα. Από την άλλη κανείς δεν θα έρθει να τα σβήσει από τον υπολογιστή μου, με παρηγορεί κάπως αυτό.

Το παρακάτω κομμάτι είναι από το πρώτο τους demo, 2003 νομίζω. Υπάρχει και στην Ανακυκλοθυμία (2006) αλλά τα πρώτα takes καμιά φορά είναι τα καλύτερα. Το αφήνω εδώ.

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Δένω

Δυο μπίλιες είμαστε που περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη
Πριν κάποια ερωτευτεί και χαθεί με την αντανάκλαση της στη δίνη
Πριν ο καπνός φτάσει να αιωρείται σαν να τον κρέμασες απ' το ταβάνι, ακίνητος
Μεταμορφωμένος σε απόψεις τις άκρες των οποίων διστάσατε να ψηλαφίσετε
Και από κάτω του το μαξιλάρι που πατούσατε για να δείτε τον εαυτό σας στον καθρέφτη πλέον μοιάζει με σκασμένο μπαλόνι
Ξέρετε, όπως γράφεις βιβλία έτσι ζωγραφίζεις και τοίχους
Αλλά μόνο όταν τα χέρια μείνουν άδεια καταλαβαίνεις για τους κόσμους που κρύβονται
Και αχνοβλέπεις ότι δεν ωφελεί να περπατάς με το κεφάλι σκυφτό, ούτε όταν έχει ήλιο ούτε κι όταν δεν έχει

Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

Μα πώς εκφράζεσαι έτσι;

Ψάχνοντας τα παλιά.. λίγη οργή για διαύγεια. Ας μην έχει νόημα, χωρίς λόγο. Από τους πέπερς στο πιπέρι.

Ούτε ξέρουν τι έχουν και πάλι δε φτάνει. Την ησυχία σου μη σε πάρει και σε σηκώσει, να σε γκρεμίσουν μονάχα. Γιατί ζουν στο χάος. Και φυσικά εγώ θα τρέξω να μπλέξω. Τσογλάνια. Αρχίδια διψασμένα για σένα. Γαμημένη. Τελικά αυτές είναι οι κακές παρέες που με προειδοποιούσε η μάνα μου, όχι οι άγνωστοι στο δρόμο. Κι ας παραφέρομαι, τόσο καιρό η σιωπή μου δε σας φόβισε καθόλου. Γιατί είστε άμυαλοι. Ο μαλάκας.. Θα σας πετάξω σε καμιά γωνία έτσι όπως ακριβώς μου το ζητάτε. Όχι μόνο θα κατέβω για να χαλάσω, αλλά μετά θα φύγω και λίγο πιο πάνω. Ποιος εκτοξεύει ποιον...

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

10 μεγαπίξελ

Και τώρα που αναπτύξαμε όλη την "απαραίτητη" τεχνολογία οι φωτογραφίες μας σε 50 χρόνια θα μοιάζουν ίδιες με σήμερα. Τί θα έχουμε να νοσταλγούμε; Κρίμα, έπρεπε να βγω λίγο πιο πριν..

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Της ώρας σκέψεις

Η βελτίωση δε θα έρθει μέσα από την προπαγάνδα ούτε μέσα από τη στενομυαλιά. Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις αρχίδια πρέπει να παίξεις αποτελεσματικά για να μην πνιγείς. Μακάρι βέβαια να μιλούσαμε για παιχνίδι και στην πραγματικότητα. Και μακάρι να υπήρχε επιλογή να χτυπήσεις πίσω, πέρα από το να ακολουθείς τυφλά οδηγίες.

Λοιπόν, το ψέμα του τύπου ένα εκατομμύριο Έλληνες ήταν στους δρόμους της Αθήνας την Κυριακή δεν θα λύσει το πρόβλημα. Όχι δεν ήμουν εκεί, όπως και ούτε ένας στους έντεκα ήταν εκεί. Ούτε το να βάλω για φωτογραφία προφίλ τη μορφή ενός Σπαρτιάτη -παρμένη από βιντεοπαιχνίδι- να κρατάει σπαθί και ασπίδα, ούτε του Λεονάιντα, ούτε ένα ελληνικό μάτι να κλαίει θα κάνει το τρικ. Τόσο απλό, εθνικιστές και προπαγανδιστές. Πείτε τα πράγματα με το όνομά τους, στο τσακ σας προλάβαμε πριν ανεβάσετε και συνταγή πως να φτιάξουμε μέλανα ζωμό. Σαν να μην είχαμε αρκετά να διώξουμε ήδη.

Αλλά πιο πολύ λυπάμαι εκείνους που βρίσκονται στο όριο. Τη στιγμή που πολλοί από εμάς χάνουνε το προνόμιο ενός καφέ (παραπάνω), κάποιοι δεν βρίσκουν να φάνε. Πάνω από ένα στα πέντε άτομα άνεργο.. Μακάρι να μπορούσαμε να αντέξουμε κάτω από αυτά τα μέτρα όσο χρειαστεί για να ισορροπήσει η κατάσταση, μάλλον όμως δεν υπάρχει το περιθώριο. Αυτό που θα βοηθήσει είναι οι δικές μας κινήσεις, οι ουσιαστικές προσπάθειες, το να δώσεις τροφή σε έναν (οικονομικό) άστεγο ή μια κουβέρτα, να του μιλήσεις αν χρειαστεί.. τα βασικά. Εμείς ζούμε και χωρίς τον καφέ ή ένα καινούριο μπλουζάκι.

Ζούμε. Για να χωνόμαστε στο διαδίκτυο και να ανεβάζουμε εικόνες με σκοπό να τα φορτώσουμε στους μπάτσους. Αυτό δεν αποσκοπεί πουθενά, δίνει μόνο τροφή σε άλλον έναν πόλεμο. Αν είστε οργισμένοι, βρείτε με τι είστε οργισμένοι. Αν προσπαθείτε να προβληθείτε, διαλέγετε τον λάθος τρόπο. Ναι, υπάρχουν μαλάκες μπάτσοι, μπάτσοι κουκουλοφόροι, μπάτσοι που πετάνε μολότοφ, μπάτσοι για μπάτσες, μπάτσοι που θα ψεκάσουν τον κόσμο, που θα το πάρουν προσωπικά και δεν θα το αντιμετωπίσουν ακέραια. Όλων των λογιών μπάτσοι. Υπάρχουν και σωστοί μπάτσοι όμως, τι να κάνουμε; Καλό είναι αυτό. Η γενίκευση, φίλε μου, είναι δηλητήριο και επίσης θεμέλιο του ρατσισμού, του εμφύλιου ρατσισμού. Είναι φυσιολογικό αν το σκεφτείς: ο μέσος αστυνομικός δεν έχει την υπομονή που θα είχε ένας πνευματικός ηγέτης να παραμείνει αντικειμενικός και ουδέτερος στο καθήκον του· κάπως αναμενόμενο, σωστά; Θα βόλευε, αλλά δεν είναι έτσι. Πίεση, έλλειψη εγκράτειας, έκρηξη. Αν του ανάψουν τα λαμπάκια, με άλλα λόγια, θα κάνει κακή χρήση της εξουσίας που του δώσανε.

Όπως κακή χρήση κάνουν και οι περισσότεροι της Βουλής. Θέλει τρελή συνειδητοποίηση, αρχές και αξίες για να αποφύγεις τον πειρασμό και πάλι άμα.. I can resist anything but temptation, είπε ο μίστερ Wilde. Στην Ελλάδα χαλαρώσαμε και λίγο παραπάνω και ορίστε. Να γίνει κάτι ακαριαία! Και πώς θα γίνει αυτό; Ποια είναι η διέξοδος δηλαδή, να μπει ο κόσμος μέσα στη Βουλή; Και μετά; Πανδαιμόνιο, ωραία. Να αναποδογυρίσω τα τραπέζια και να γαμήσω το παιχνίδι, να σκορπίσω τα πιόνια σε όλο το σπίτι! Δεν είναι περιπτώσεις άσπρου-μαύρου, είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα. Δεν πιστεύω στην αλλαγή της μιας νύχτας. Η αλλαγή παίρνει χρόνο και θέλει κόπο, ακόμα κι αν δε φταίμε τόσο εμείς σαν πολίτες και όχι πολιτικοί. Τα λεφτά γνωρίζουμε ποιοι τα εξαφάνισαν, δε διαφωνεί κανένας (hint: πολιτικοί-μάγοι. λαγός στο καπέλο, που είναι ο λαγός; λεφτά στο καπέλο, που είναι τα λεφτά;). Αλλά και η δικιά μας νοοτροπία είναι σκάρτη. Σε πολλά επίπεδα. Κι αν άλλαζαν τα πρόσωπα της Βουλής; Ακριβώς, πολύ πιθανόν να άλλαζαν μόνο τα πρόσωπα χωρίς να αλλάξει μαζί και το νοητικό δυναμικό πίσω από αυτά, που είναι και υπόλογο για την πορεία και τις αποφάσεις ενός τόπου. Να γυρίσουμε στη Δραχμή! Μάλιστα.. εγώ θα έλεγα όχι. Δυο σκατένιες επιλογές και πρέπει να διαλέξεις μια. Τώρα που διαλέξαμε ένα μονοπάτι καλύτερα όσο μπορούμε να το ακολουθήσουμε. Αν γυρίσουμε στη Δραχμή θα κλειστούμε στα σύνορα μας. Πώς θα βγάλουμε το κεφάλι μας έξω από το νερό χωρίς βοήθεια; Βέβαια αν έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς, αλλά τι να πεις.. Α ναι, να πεις οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, για αυτό και οι Γερμανοί επέστρεψαν τα λεφτά που μας δανείστηκαν τότε στον δεύτερο παγκόσμιο....

Τελικά, όλα είναι ένα συνοθύλευμα: πολίτες εξαγριωμένοι, αγανακτισμένοι, εξουθενωμένοι, με όλο το δίκιο του κόσμου, ευκαιριακοί να ρημάζουν, μπάτσοι να ρημάζουν, μπάτσοι να τινάζουν τον κόσμο από τη Βουλή σαν στάχτη που κάθισε πάνω στις φορεσιές μας, πολιτικοί πιο ταλαντούχοι από ηθοποιούς, αιφνίδια μιζέρια, δόλος από το στόμα της τηλεόρασης, σύγχυση. Καμία χώρα δεν απολαμβάνει βίο ανθόσπαρτο, εμείς έχουμε ξεφύγει λίγο από την άλλη μεριά βέβαια, θα επανέλθουμε όμως, γουάτ δε φακ;; Όχι από θαύμα, από υπομονή και κουράγιο. Αν εκεί που δεν μπορεί ένας, καλύπτει ένας άλλος. Σαν κομμάτια από παζλ.


ΥΓ. τι μαλακίες κάθομαι και γράφω;

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Κασέττα

Εκείνο το τραγούδι που μου είχες χαρίσει
Κάθε φορά που έπαιζε σουρούπωνα
Ύστερα το έβαλα και το άκουσα τόσες φορές
Που πια δεν είναι δικό σου και δεν σε θυμίζει

To opt-out please press 9


Όπου και να γυρίσω βλέπω γραβάτες, τον πρωτοπόρο της απροσωπίας, της ψευτιάς και της μίμησης δηλαδή. Και της άνεσης φυσικά.. Αλλά δε θα είμαι απόλυτος, θα κλείσουμε με ένα 93% των περιπτώσεων. Θα προτιμούσα ένα παπιγιόν, ακόμα και την ενδυμασία ενός κλόουν. Και εσωτερική κάθαρση, ναι, το σημαντικότερο. Γυρίστε τους εαυτούς σας όπως γυρνάμε τα παντελόνια και ας μπούμε στο πλυντήριο.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Wo landen diese Instrumente?

"So jetzt ist die Frage kommt
Alle Freunde haben auf mir gewartet, das hier ist der beste Freund..
Ein 'Schwarzer'

Was wird daraus wenn der Bruno mal tot geht?
Wo landen diese Sachen?
Wo landen diese Instrumente?
Was wird daraus?

...ελπίζω να τα γράφω σωστά, έπεται η μετάφραση...

Και τώρα έρχεται η ερώτηση
Όλοι οι φίλοι μου με περίμεναν, αλλά αυτός εδώ είναι ο καλύτερος..
Ο 'μαύρος' φίλος μου

Τι θα γίνει όταν ο Bruno πεθάνει;
Που θα πάνε αυτά τα πράγματα;
Που θα πάνε αυτά τα όργανα;
Τι θα απογίνουν;

Κάποιος πρέπει να μου το απαντήσει"

Τα λόγια είναι γραμμές της ταινίας Stroszek. Ο Bruno είναι αλκοολικός και πρωταγωνιστής και ο 'μάυρος' φίλος του ένα από τα πιάνα του, το οποίο και ακουμπάει ξανά για πρώτη φορά μετά τη φυλακή. Εγώ εκστασιάστηκα όταν πρωτοάκουσα τις σειρές αφού μου θύμισαν ένα κομμάτι των Ratatat, το Drugs, όπου και παρουσιάζονται ατόφιες στην εισαγωγή. Η ίδια ταινία επίσης συνόδευσε και τον Ian Curtis στην κρεμάλα.


Αξίζει να σημειωθεί ότι το σενάριο γράφτηκε από τον Werner Herzog αποκλειστικά για τον Bruno Schleinstein σε 4 μέρες. Ο τελευταίος δεν είχε καμία σχέση με υποκριτική, ήταν αυτοδίδακτος μουσικός και ζωγράφος. Αυτά έγιναν το 1976-1977. Σκηνοθέτης ο Herzog κι εγώ την προτείνω.


Bruno Schleinstein
2 Ιουνίου 1932 - 10 Αυγούστου 2010

Δυστυχία δεν υπάρχει

Ένα ποίημα που έγραψα ως μικρός

Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που παίζουν τα παιδιά χαρούμενα στους δρόμους
Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο βγάζει καρπούς την άνοιξη ή εκεί που ανθίζει ένα λουλούδι
Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που ένα ρυάκι δίνει στα παιδιά το γάργαρο νερό του
Εκεί όπου ένας άνθρωπος διαβάζει μια εφημερίδα ήσυχα στο σπίτι του
Εκεί που η μητέρα φροντίζει γαλήνια το παιδί της
Δυστυχία δεν υπάρχει

Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που δυο παιδιά παίζουν όμορφα κάτω από τον ήλιο
Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που οι άνθρωποι ευχαριστούν τον ουρανό μετά από μια μπόρα
Εκεί που ένα λουλούδι ανοίγει διάπλατα τα ωραία φύλλα του
Εκεί που οι κάμποι ρουφούν το νερό της βροχής
Δυστυχία δεν υπάρχει εκεί που ένα καράβι με ξενιτεμένους γυρίζει στη χώρα του
Εκεί που τα παιδιά κάνουν λυπημένα τα μαθήματά τους
Δυστυχία δεν υπάρχει

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Neil Young

Δε συνηθίζω να κάνω τέτοιου είδους post, αλλά αυτό το τραγούδι.... 'Harvest' είναι ο τίτλος του δίσκου σε περίπτωση που δεν το ξέρατε κι αν δεν τον έχετε, αποκτήστε τον ;)

(και όχι, δε δουλεύω για τον Neil Young)

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012

Πίνακας

Θα μπορούσαμε να βγούμε
όλες τις φωτογραφίες μας
για τα επόμενα χρόνια
σήμερα
Και μετά να κλειστούμε
στα σπίτια μας
ή ακόμη και μέσα μας
Όμως αυτό
δεν αποτελεί διέξοδο
κι ελπίζω ούτε επιθυμία
Γιατί δε ζούμε διακεκομμένα
αλλά κάθε λεπτό
Ό,τι βλέπουμε να πλησιάζει
ύστερα ξεμακραίνει
μέχρι που χάνεται πίσω μας

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Aγγλικό πράσινο

Δηλητηρίασε, πυρπόλησε, μαχαίρωσε
Κάνε ό,τι θέλεις, όμως με τέχνη
Μήπως και το απολαύσεις
Ύστερα κοίταξέ το
Χάζεψέ το
Θαύμασέ το

Να κάτι που δεν ήξερες
Η χαρά είναι όλη δική μου
Σαν μια σούστα που επιτέλους υπάκουσε
Σαν μπαλόνι, χωρίς βαλβίδα και πορεία
Εκείνη προσπάθησες να την παραμορφώσεις
Κι αυτό το έλυσες ενώ δεν έπρεπε
Χάλια δηλαδή..

Έτσι τυφλώθηκες από το φως που εσύ μου έδωσες
Τα βράδια που μ' εξάχνωνες, άθελα σου το έχανες
Περίεργο, αλλά τα χρώματα πλήθυναν
Και ξέχασα μια γλώσσα που έμαθα μόνο για σένα

Δράση και μετά αντίδραση
Σάλτο κι επιστροφή
Όταν τα καρφιά δε βυθίζονται άλλο
Aρχίζουν και χοροπηδάνε πάνω στο δέρμα μου


Τριφύλλια

Τελικά η ζωή μου μου αρέσει πιο πολύ ανοργάνωτη. Κοντεύω μετά από τόσα χρόνια να το καταλάβω! Τα πεταμένα ρούχα και βιβλία, δώρα φίλων και μη, κάθε μέρα αλλάζουν το χώρο σαν να μη τον διαμόρφωσα εγώ.

Και μου αρέσει και αυτό το τραγούδι,