Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

(Προσωρινά στερνό) εξηνταένα

Δοκίμασε νέες διεξόδους αντίδρασης, βίωσε καινούρια συναισθήματα, νιώσε την εξέλιξη. Η συγκίνηση που σου δίνει μια διαφορετική προσέγγιση εκτοπίζει την ατέλεια της.

(δεν είναι οι σκέψεις που τέλειωσαν -αυτές άλλωστε δεν τελειώνουν ποτέ- είναι που αχνοφάνηκε η ρουτίνα και το μάτι μου πήρε την παγίδα·
αργότερα,,)

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταεννέα

Μη χτίσεις μια αυτοκρατορία πάνω σε ψεύτικα θεμέλια. Είναι προτιμότερο να χτίσεις ένα τοιχάκι, που όμως θα στέκεται πάνω σε αληθινή γη.

Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταέξι

Μοιάζει με κλεψύδρα που δε μπορείς να επιταχύνεις. Όσο την ταρακουνάς μανιασμένος την επιβραδύνεις μονάχα.

Κλείσε τα μάτια σου και άφησε την να ρέει ανέγγιχτη. Είναι ο πιο σύντομος δρόμος.

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Πενηντατέσσερα

Αν απολαμβάνεις μόνο τις χαρές σου, τότε είσαι εκεί μόνο κατά το ήμισυ (στην καλύτερη περίπτωση). Πρέπει κάπως να καταφέρεις να ζεις και τις λύπες σου, είτε είναι μικρές είτε μεγάλες.

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταδύο

Ευτυχώς που υπάρχει και η βροχή να μας υπενθυμίζει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο σοβαρά. Είναι σα να ζεις μέσα σε βιντεοπαιχνίδι.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Πενηνταένα

Παίρνεις μια βαθιά ανάσα κάθε μέρα για να τα βγάλεις πέρα
Βλέπεις τα όνειρα σου σαν μια απαράβατη σφαίρα

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2011

Σαρανταεννέα

Η «μαγκιά» δε φαίνεται όταν είσαι άνετος, αλλά όταν δεν είσαι καθόλου άνετος. Στα δύσκολα καλείσαι να δείξεις από τι είσαι φτιαγμένος, στα εύκολα δε σημαίνει πολλά.

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Σαρανταπέντε

Τέσσερα χρόνια σε σχολή φαρμακευτικής στο Λονδίνο. Τσαλαπατημένα χρόνια. Και κάποιος να σου μαγκώνει τη ψυχή. Αμέτρητες ώρες μοναξιάς και στοχασμού. Οι φίλοι που περίμενες ακόμα να φανούν. Ένα μίσος έχει αρχίσει να εκκρίνεται τελευταία. Μια απέχθεια. Δεν ακούω τις λέξεις μου. Άραγε αν ζούσα πίσω στην Ελλάδα θα ήταν το ίδιο; Μήπως θα ήταν χειρότερα; Χειρότερα ως προς τι; Τη μιζέρια που κυριαρχεί σήμερα; Τη νοοτροπία μας; Γιατί κι εδώ που η νοοτροπία είναι διαφορετική τι πετύχανε; Ένα σωστό κράτος, σύμφωνοι. Σωστό ως προς τι; Καμία ουσιώδης σχέση μεταξύ των ανθρώπων, όλα επιφανειακά κι απρόσωπα. Ψεύτικο, αναίσθητο ενδιαφέρον που σε κοιτάει και φεύγει. Μεγαλούπολη. «Πώς μπορείς να μην περνάς καλά εκεί;» Μπορείς. Σπρώξτε τα βλέφαρα σας. Οι συναυλίες, τα θέατρα, τα μουσεία, η διασκέδαση δεν το λύνουν. Δε μπορείς να αιωρηθείς από πάνω τους. Μπορείς μόνο όταν σου δίνουν αγάπη· οι άνθρωποι. Κι όταν δίνεις αγάπη. Μόνο έτσι αιωρείσαι και μετά μπορείς να ξεφύγεις. Γι' αυτό θα ήταν καλύτερα πίσω.

Ο χρόνος πιέζει. Μόνος στο γραφείο σου κοιτάς αγχωμένος το πρόγραμμα της επομένης που έχει τα μέσα να ρουφάει κάθε σταγόνα ευτυχίας που σου απομένει. Δεν πρόλαβες να κάνεις αυτό που ήθελες ούτε σήμερα. Έφτασε η Δευτέρα. Σήκω, βάλε τις παρωπίδες σου και κατευθύνσου προς τον υπόγειο για τη σχολή. Ιδρώνεις μέσα εκεί. Φτάνεις στη σχολή κι επιβιώνεις. Δε σε γεμίζει. Πάρε το δρόμο για πίσω καθώς οι τρεις επόμενες μέρες είναι κοντά. Όχι όμως η Παρασκευή. Τώρα πρέπει να επαναλάβεις τον ίδιο αλγόριθμο.

Περιμένεις ένα τηλέφωνο με όση υπομονή έχεις καταφέρει να σώσεις. Αυτά δε θα 'πρεπε να λέγονται δευτερόλεπτα, αλλά ώρες. Μιλάς με ένα φίλο σου να ηρεμήσεις. Κλείνετε, το κεφάλι σου γλιστράει και πέφτει μέσα στο μελάνι. Δε ξέρει κολύμπι. Το τηλέφωνο ακόμα να ηχήσει. Ή μάλλον όχι, χτύπησε πριν λίγο και μου μίλησε η ίδια φωνή. Ηχογραφημένα μηνύματα. Παλιά έδινες το τηλεφωνό σου αν ήθελες κάποιος να σε καλέσει. Πλέον σε παίρνει όποια τράπεζα θέλει γνωρίζοντας τα πάντα για σένα.

Χαζεύεις με ντροπή τις μπλε σελίδες. Δεν έχει καθόλου πλάκα να προσπαθείς να πάρεις ανάσες μέσα από τις ζωές των άλλων. Συμβαίνει καμιά φορά. Μέλημα του κάθε ανθρώπου είναι να είναι ευτυχισμένος. Ευτυχία δε σημαίνει λεφτά, αλλά άνθρωποι. Χαρούμενα πρόσωπα γεμάτα ζωντάνια. Αληθινά ή ψεύτικα; Τα κοιτάς και δεν καταλαβαίνεις πως γίνεται. Πού έχεις χαθεί; Γιατί δε μείναμε μικροί; Γιατί μας βαραίνουν τόσα; Μας λείπει η αγάπη. Έχουν σκουριάσει τα μάτια μας. Οι άνθρωποι είναι αφερέγγυοι, ξεχνάνε με άνεση και δεν κάνουν πίσω. Τα ημιτόνια έχουν εκλείψει. Και είναι επιλογή τους, όχι διέξοδός τους.

Απρόσωπο μήνυμα από την εταιρεία που σου δίνει την ευκαιρία να μιλάς στο τηλέφωνο. Αέναο σπαμ. Παγκοσμιοποίηση. Ατέρμονη παραπλάνηση με μοναδικό στόχο το κέρδος. Υλιστικός κόσμος και διασκέδαση χωρίς όρια. Ανθρωποι βρώμικοι, μονοδιάστατοι. Η δυστυχία διστάζει να φανερωθεί· κρύβεται μέσα τους. Βλέπω μόνο γραβάτες. Πλασματική χαρά, ανωμαλία πίσω από την κάθε γωνία, ανοησία χωρίς τέλος. Εδώ δεν υπάρχει χρόνος, ούτε φίλοι. Η ζωή τρέχει με τις πιο γρήγορες ταχύτητες. Άλλα σε κεντρίζουν με το πιο δόλιο ναρκωτικό, αυτό της άγνοιας.

Ίσως έχουν σαπίσει τα σπίτια μας, όμως η ζέστη που βγάζουν οι καρδιές σας με θερμαίνει. Μια αγκαλιά κι ένα ζευγάρι μάτια που δε ζητάνε τίποτα αξίζουν κάθε προσπάθεια. Δείξτε μου τις αποθήκες με τα χαμόγελα. Κι εσύ, γύρισε εκεί που ανήκεις.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Σαραντατέσσερα

Κατηγοριοποίηση της ζωής μας, κατηγοριοποίηση της ζωής μας, κατηγοριοποίηση της ζωής μας... Φάκελοι, φάκελοι, φάκελοι, φάκελοι, φάκελοι... Παγίδες παντού, πανδαισία επιλογών.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Σαραντατρία

Σας αγαπώ κατά βάθος όλους πολύ και δε χρειάζεται φως η συζήτηση· στα σκοτεινά αισθάνεται καλά κι όσοι ζουν εκεί έχουν τα μαγικά γυαλιά για να βλέπουν.

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

Σαράντα

Ό,τι δεν υπάρχει μπορείς να το δημιουργήσεις. Άλλος ένας λόγος που υπάρχεις. Άσε το κεφάλι σου έγκυο και γέννησέ το.

Σάββατο, 8 Οκτωβρίου 2011

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Τριανταέξι

Όλοι κάνουνε λάθη. Μερικοί, λοιπόν, αναγνωρίζουν ότι φέρονται λανθασμένα. Λίγοι από αυτούς καταλαβαίνουν τι λάθη κάνουν. Ακόμα λιγότεροι είναι πρόθυμοι να τα διορθώσουν και τελικά ελάχιστοι καταφέρνουν να τα διορθώσουν. Είναι δύσκολη διαδικασία, δεν είναι απλή. Αν δεν την αντιμετωπίσεις ως πολύπλοκη και την υποτιμήσεις, έχεις χάσει κάπου στη μέση.

Κι αν χάσεις, δε μπορώ να πω ότι μπορείς να το αφήσεις να ξεθωριάσει έτσι. Κάθε λάθος έχει και μία τουλάχιστον αρνητική επίπτωση, είτε σε σένα, είτε σε κάποιον άλλον, είτε σε κάτι άλλο. Σκέψου το.

Και καθώς κανείς δεν είναι άψογος για αυτό κι εσύ ποτέ δε θα διορθώσεις όλα σου τα λάθη. Ούτε κι εγώ. Τέλειωσε αυτή τη διαδικασία όμως όσες πιο πολλές φορές μπορείς. Γιατί πάντα μερικά θα σου ξεφεύγουν και μόνο έτσι θα τα λιγοστέψεις. Αυτό είναι που μας διαφοροποιεί από τα ρομπότ και γι' αυτό υπάρχει ομορφιά στη ζωή. Τα λάθη σου καμιά φορα την ομορφαίνουν. Όσο μένουν έτσι ώστε να μην πονάνε.

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

Τριανταπέντε

Έχεις χτίσει μια πολυκατοικία και προσπαθείς να τη στηρίξεις πάνω σε μια αγκίδα. Κάποιος άλλος έχει φτιάξει ένα μικρό σκαλοπάτι και σ' έχει «περάσει».

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2011

Τριανταδύο

Για μερικά πράγματα το ξέρεις από την αρχή. Παρ' όλα αυτά συνεχίζεις. Δεν είναι αστείο; Όμως σου δίνουν τόσα πολλά ακόμα κι αν τα θερίζουν όλα στο τέλος.