Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Της ώρας σκέψεις

Η βελτίωση δε θα έρθει μέσα από την προπαγάνδα ούτε μέσα από τη στενομυαλιά. Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις αρχίδια πρέπει να παίξεις αποτελεσματικά για να μην πνιγείς. Μακάρι βέβαια να μιλούσαμε για παιχνίδι και στην πραγματικότητα. Και μακάρι να υπήρχε επιλογή να χτυπήσεις πίσω, πέρα από το να ακολουθείς τυφλά οδηγίες.

Λοιπόν, το ψέμα του τύπου ένα εκατομμύριο Έλληνες ήταν στους δρόμους της Αθήνας την Κυριακή δεν θα λύσει το πρόβλημα. Όχι δεν ήμουν εκεί, όπως και ούτε ένας στους έντεκα ήταν εκεί. Ούτε το να βάλω για φωτογραφία προφίλ τη μορφή ενός Σπαρτιάτη -παρμένη από βιντεοπαιχνίδι- να κρατάει σπαθί και ασπίδα, ούτε του Λεονάιντα, ούτε ένα ελληνικό μάτι να κλαίει θα κάνει το τρικ. Τόσο απλό, εθνικιστές και προπαγανδιστές. Πείτε τα πράγματα με το όνομά τους, στο τσακ σας προλάβαμε πριν ανεβάσετε και συνταγή πως να φτιάξουμε μέλανα ζωμό. Σαν να μην είχαμε αρκετά να διώξουμε ήδη.

Αλλά πιο πολύ λυπάμαι εκείνους που βρίσκονται στο όριο. Τη στιγμή που πολλοί από εμάς χάνουνε το προνόμιο ενός καφέ (παραπάνω), κάποιοι δεν βρίσκουν να φάνε. Πάνω από ένα στα πέντε άτομα άνεργο.. Μακάρι να μπορούσαμε να αντέξουμε κάτω από αυτά τα μέτρα όσο χρειαστεί για να ισορροπήσει η κατάσταση, μάλλον όμως δεν υπάρχει το περιθώριο. Αυτό που θα βοηθήσει είναι οι δικές μας κινήσεις, οι ουσιαστικές προσπάθειες, το να δώσεις τροφή σε έναν (οικονομικό) άστεγο ή μια κουβέρτα, να του μιλήσεις αν χρειαστεί.. τα βασικά. Εμείς ζούμε και χωρίς τον καφέ ή ένα καινούριο μπλουζάκι.

Ζούμε. Για να χωνόμαστε στο διαδίκτυο και να ανεβάζουμε εικόνες με σκοπό να τα φορτώσουμε στους μπάτσους. Αυτό δεν αποσκοπεί πουθενά, δίνει μόνο τροφή σε άλλον έναν πόλεμο. Αν είστε οργισμένοι, βρείτε με τι είστε οργισμένοι. Αν προσπαθείτε να προβληθείτε, διαλέγετε τον λάθος τρόπο. Ναι, υπάρχουν μαλάκες μπάτσοι, μπάτσοι κουκουλοφόροι, μπάτσοι που πετάνε μολότοφ, μπάτσοι για μπάτσες, μπάτσοι που θα ψεκάσουν τον κόσμο, που θα το πάρουν προσωπικά και δεν θα το αντιμετωπίσουν ακέραια. Όλων των λογιών μπάτσοι. Υπάρχουν και σωστοί μπάτσοι όμως, τι να κάνουμε; Καλό είναι αυτό. Η γενίκευση, φίλε μου, είναι δηλητήριο και επίσης θεμέλιο του ρατσισμού, του εμφύλιου ρατσισμού. Είναι φυσιολογικό αν το σκεφτείς: ο μέσος αστυνομικός δεν έχει την υπομονή που θα είχε ένας πνευματικός ηγέτης να παραμείνει αντικειμενικός και ουδέτερος στο καθήκον του· κάπως αναμενόμενο, σωστά; Θα βόλευε, αλλά δεν είναι έτσι. Πίεση, έλλειψη εγκράτειας, έκρηξη. Αν του ανάψουν τα λαμπάκια, με άλλα λόγια, θα κάνει κακή χρήση της εξουσίας που του δώσανε.

Όπως κακή χρήση κάνουν και οι περισσότεροι της Βουλής. Θέλει τρελή συνειδητοποίηση, αρχές και αξίες για να αποφύγεις τον πειρασμό και πάλι άμα.. I can resist anything but temptation, είπε ο μίστερ Wilde. Στην Ελλάδα χαλαρώσαμε και λίγο παραπάνω και ορίστε. Να γίνει κάτι ακαριαία! Και πώς θα γίνει αυτό; Ποια είναι η διέξοδος δηλαδή, να μπει ο κόσμος μέσα στη Βουλή; Και μετά; Πανδαιμόνιο, ωραία. Να αναποδογυρίσω τα τραπέζια και να γαμήσω το παιχνίδι, να σκορπίσω τα πιόνια σε όλο το σπίτι! Δεν είναι περιπτώσεις άσπρου-μαύρου, είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα. Δεν πιστεύω στην αλλαγή της μιας νύχτας. Η αλλαγή παίρνει χρόνο και θέλει κόπο, ακόμα κι αν δε φταίμε τόσο εμείς σαν πολίτες και όχι πολιτικοί. Τα λεφτά γνωρίζουμε ποιοι τα εξαφάνισαν, δε διαφωνεί κανένας (hint: πολιτικοί-μάγοι. λαγός στο καπέλο, που είναι ο λαγός; λεφτά στο καπέλο, που είναι τα λεφτά;). Αλλά και η δικιά μας νοοτροπία είναι σκάρτη. Σε πολλά επίπεδα. Κι αν άλλαζαν τα πρόσωπα της Βουλής; Ακριβώς, πολύ πιθανόν να άλλαζαν μόνο τα πρόσωπα χωρίς να αλλάξει μαζί και το νοητικό δυναμικό πίσω από αυτά, που είναι και υπόλογο για την πορεία και τις αποφάσεις ενός τόπου. Να γυρίσουμε στη Δραχμή! Μάλιστα.. εγώ θα έλεγα όχι. Δυο σκατένιες επιλογές και πρέπει να διαλέξεις μια. Τώρα που διαλέξαμε ένα μονοπάτι καλύτερα όσο μπορούμε να το ακολουθήσουμε. Αν γυρίσουμε στη Δραχμή θα κλειστούμε στα σύνορα μας. Πώς θα βγάλουμε το κεφάλι μας έξω από το νερό χωρίς βοήθεια; Βέβαια αν έχεις τέτοιους φίλους, τι τους θέλεις τους εχθρούς, αλλά τι να πεις.. Α ναι, να πεις οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, για αυτό και οι Γερμανοί επέστρεψαν τα λεφτά που μας δανείστηκαν τότε στον δεύτερο παγκόσμιο....

Τελικά, όλα είναι ένα συνοθύλευμα: πολίτες εξαγριωμένοι, αγανακτισμένοι, εξουθενωμένοι, με όλο το δίκιο του κόσμου, ευκαιριακοί να ρημάζουν, μπάτσοι να ρημάζουν, μπάτσοι να τινάζουν τον κόσμο από τη Βουλή σαν στάχτη που κάθισε πάνω στις φορεσιές μας, πολιτικοί πιο ταλαντούχοι από ηθοποιούς, αιφνίδια μιζέρια, δόλος από το στόμα της τηλεόρασης, σύγχυση. Καμία χώρα δεν απολαμβάνει βίο ανθόσπαρτο, εμείς έχουμε ξεφύγει λίγο από την άλλη μεριά βέβαια, θα επανέλθουμε όμως, γουάτ δε φακ;; Όχι από θαύμα, από υπομονή και κουράγιο. Αν εκεί που δεν μπορεί ένας, καλύπτει ένας άλλος. Σαν κομμάτια από παζλ.


ΥΓ. τι μαλακίες κάθομαι και γράφω;

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Κασέττα

Εκείνο το τραγούδι που μου είχες χαρίσει
Κάθε φορά που έπαιζε σουρούπωνα
Ύστερα το έβαλα και το άκουσα τόσες φορές
Που πια δεν είναι δικό σου και δεν σε θυμίζει

To opt-out please press 9


Όπου και να γυρίσω βλέπω γραβάτες, τον πρωτοπόρο της απροσωπίας, της ψευτιάς και της μίμησης δηλαδή. Και της άνεσης φυσικά.. Αλλά δε θα είμαι απόλυτος, θα κλείσουμε με ένα 93% των περιπτώσεων. Θα προτιμούσα ένα παπιγιόν, ακόμα και την ενδυμασία ενός κλόουν. Και εσωτερική κάθαρση, ναι, το σημαντικότερο. Γυρίστε τους εαυτούς σας όπως γυρνάμε τα παντελόνια και ας μπούμε στο πλυντήριο.