Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2013

Φερ' ειπείν

Αν μπορούσα λιγάκι να ενώσω όλες μου τις ανακλήσεις θα έφτιαχνα ένα μονοπάτι από σκουριασμένα φύλλα. Κι αν το ακολουθούσα ίσως να έφτανα σε ένα δέντρο και καθόμουν από κάτω του για να αντικρύσω. Ότι μόνο τώρα μπορώ να αντεπεξέλθω στις ψευδείς μας σχέσεις. Γιατί είμαι σίγουρος ότι στα όνειρα πάντα προπορευόμουν.

Φερόμαστε στους εαυτούς μας χωρίς μερίδιο αγάπης και λύπης. Αντιτασσόμαστε στις ευκαιρίες και παρασιτούμε στις συνειδήσεις μας. Πώς παιδιά μεγαλωμένα από αλυσίδες θα δώσουν θέση σε ανθρώπους που γεύτηκαν; Γιατί η αδιαφορία κατέλαβε την ανησυχία; Γιατί αφήσαμε οθόνες να μας εμποδίσουν ενώ γύρω μας υπάρχουν χιλιάδες μολύβια;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου