Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Εκεί που δεν θα κοιτούσες ποτέ

Σήμερα το βράδυ καθώς γύριζα σπίτι με το λεωφορείο ήρθε και έκατσε απεναντί μου ένας τυπάκος.. εργάτης μου φάνηκε αν έκρινα από τα ρούχα του. Άρχισε να μιλάει μόνος του, απευθυνόμενος σε εμάς που βρισκόμασταν γύρω του. Ρώτησε κάτι για μια κοπέλα που καθόταν εκεί πριν λίγες στιγμές· καθόλου κακόβουλα. Θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε ερώτηση, απλώς τυχαίνει να τη θυμάμαι. Ενστικτωδώς γύρισα το κεφάλι μου στο τζάμι, προσπαθώντας ασυναίσθητα να αποκλείσω κάθε οπτική επαφή που θα έδινε χώρο για ομιλία. Βέβαια είχα να παλέψω και τον αντικατοπτρισμό..

Όπως δεν κατάλαβα εκείνη τη στιγμή γιατί το έκανα, έτσι δεν καταλαβαίνω ούτε και τώρα. Δε μου αρέσει αυτό το στερεότυπο που θρέφω. Ούτε μου αρέσει να αγνοώ τους ανθρώπους που μου μιλάνε στο δρόμο, για οποιοδήποτε σκοπό. Αλλά αυτή είναι μια διαφορετική συζήτηση. Όπως λοιπόν εκείνος συνέχισε να μιλάει και να κινείται, έτσι συνέχισα κι εγώ να παρακαλάω να μη μου μιλήσει. Φυσικά μου μίλησε και πριν καν προλάβω βρήκα τον εαυτό μου να χαμογελάει σαν κοριτσάκι από αμηχανία, ανίκανος να βρω μια απάντηση. Με πείραξε, κάνοντας ένα εύθυμο σχόλιο για το αν θα βγω το βράδυ να περάσω λίγο καλά, Παρασκευή είναι άλλωστε. Του είπα ότι δε νομίζω.

- You only live once, remember that, συμπλήρωσε.

Ποιός σκατά σ' έστειλε και σένα τώρα; Ποιός μιλάει μέσα απ' τα δόντια σου, γαμώτο! Δεν έχω ιδέα που το ήξερε, αλλά φάνηκε να λέει την αλήθεια. Ο πάγος από σκέψεις που είχα φροντίσει να σκεπάζει τη λίμνη της μελαγχολίας μου ράγισε και έβγαλα το κεφάλι μου στον αέρα· καθαρός. Από χαζό κι από τρελό.. Ήρθε η στάση μου και σηκώθηκα. Είχα αποφασίσει να τον χαιρετήσω. Φοβερό, ξέρω.

- See you.
- See you later. Με καθαρή ματιά πάντα όσο βαμμένο και να ήταν το παντελόνι του.

Later.. χα, πλάκα έχει αυτή η φράση.

- Have a good weekend, πρόσθεσε.
- You too, του απάντησα.

Πες μου που και πως βρίσκει τη διάθεση. Μερικοί άνθρωποι χάνουν τόσα, όχι όμως την καλοσύνη και το χαμόγελο τους. Αυτά είναι που μένουν να φωτίζουν και την ψυχή σου άλλωστε. Κι εγώ κάθομαι και μιζεριάζω για δυο λόγους που επιμένω να φουσκώνω στο κεφάλι μου και να με πείθω (γιατί;) ότι είναι προβλήματα αξιόλογα για το ανάστημά μου. Bullshit. Αυτή είναι η λέξη. Με προφορά.

Τελικά τα μόνα πράγματα που μας ενώνουν είναι τα ρούχα μας και η τρέλα μας. Κι εγώ που νόμιζα ότι αυτά ακριβώς είναι που μας διαχωρίζουν. Αλλά μάλλον αυτό το ρόλο τον έχει η ώριμη αισιοδοξία που διαθέτεις όταν εγώ δεν ήξερα ότι υπάρχει. [...]

Ένας άστεγος σε αυτή τη γωνιά μ' ένα σκυλί στην αγκαλιά του κι ένα βιβλίο στο χέρι του.

Οι ίδιες στιγμές που με κάνουν να μισώ το Λονδίνο (και ενδεχομένως κάθε μεγαλούπολη), οι ίδιες στιγμές με κάνουν να εκτιμώ τη ζωή μου και τη ζωή, να αισθάνομαι τυχερός για την ευκαιρία. Γιατί έτσι έχει και remember that κι από μένα: κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου